آموزش تخصصی مصرف استروئید در بدنسازی - anti tpo اصطلاحا به آنتی بادیهای پاد تیروئید گفته می شود
 
آموزش تخصصی مصرف استروئید در بدنسازی
 
 
خوش آمدید به کاملترین مرجع آموزش پرورش اندام و بدنسازی
 
اصطلاحا به آنتی بادیهای پاد تیروئید گفته میشه که عامل سقط جنین هستند
آنتی tpoکمک میکنه انزیمی باعث تولید ید شود .

اگر anti tpo و anti tg اختلاف سطحشون زیاد باشه احتمال سقط جنین بالا میره

مثبت بودن آنتیtpoبه سقط شدن جنین مربوط میشه
وجود آنتي بادي آنتي تيروئيد در طي حاملگي يك شاخص افزايش ريسك سقط و پروگنوز بد است

مثبت بودن پاد تیروئید پراکسیداز باعث سقط جنین میشه و اگر شخص مذکور قصد بارداری دارند باید حتما زیر نظر پزشک در طول بارداری باشند.

البته برای این موضوع بهتره با متخصصان غدد و زنان و زایمان مشورت شود .

معمولا مثبت بودن anti-TPO در بیماری ویتیلیگو بسیار مشهود هست.

antiTPOکارش ترشح ید هست وچون بسیار فعال شده  هرگز نباید ید و مواد ید دار بخورید.

Anti TPO یک آنتی بادیه بر علیه اون آنزیمی که عرض کردم و می تونه باعث کم کاری هم بشه ولی دلیلی نداره که حتما غده را کامل تخریب کنه که کم کاری ایجاد بشه

فرد میتونه تیتر بالای این آنتی بادی را داشته باشه همرا با کم کاری . عملکرد طبیعی و یا حتی پر کاری تیرویید . این آنتی بادی فقط نشانگر اتو ایمیون بودن بیماریه نه عملکرد غده
بالا رفتن Anti TPO با کم کردن متی مازون نباید ارتباطی داشته باشه .

 

 

تیرویید یک غده در جلوی گردنه که کارش ترشح هورمونی می باشد بنام تیروکسین یا T4 و T3 . غده تیروئید ید را می گیرد و متابولیزه میکند و این هورمونها را تولید می کند . حال اگر ترشح هورمون تیروئید کم شود می شود کم کاری تیروئید یا هیپوتیروئیدسم و اگر ترشح این هورمونها افزایش یابد می شود پرکاری تیروئید یا هیپر تیروئیدسم . تشخیص کم کاری و پر کاری تیروئید با اندازه گیری سه اندکس در خون می باشد T3 T4 TSH مخصوصا TSH اهمیت زیادی دارد .
TPO آنزیمی هست که در پروسه تولید هورمون های تیروئید شرکت دارد .
در مواردی سیستم ایمنی بدن از تعادل خارج شده و بر علیه سلولها و مواد تشکیل دهنده خود آنتی بادی می سازد که به این حالت می گویند بیماریهای خود ایمنی . یکی از این آنتی بادیها Anti TPO می باشد که این آنتی بادی بتدریج غده تیروئید را تخریب کرده و باعث کم کاری تیروئید می شود . این بیماری در حقیقت یک التهاب تیروئیده ( تیروئیدیت ) بنام تیروئیدیت هاشیموتو می باشد .
در حقیقت این آنتی بادی نه نشانه کم کاری تیروئیده و نه نشانه پر کاری آن همچنین هیچ ارتباطی با میزان این آنتی بادی اطلاعات خاص دیگری نمی دهد و فقط می تواند نشانگر شدت فعالیت سستم ایمنی شما باشد .

آشنایی با  ید رادیو اکتیو در مواردی بکار میره که غده تیروئید شما بیش از حد فعاله و این فعالیت با دارو کم نمی شه و باید غده را تخریب کرد که این کار را با ید رادیو اکتیو یا عمل جراحی انجام داد .
با تجویز این دارو غده تیروئید که قدرت بالایی در جذب ید دارد این ید را جذب کرده و این ید جذب شده تشعشع رادیو اکتیو از خود ساطع می کند و این امر موجب تخریب بافت غده تیرویید شده و بدنبال آن کارکرد آن پایین آمده و حتی کم کار میشه .
در مورد بالا بودن Anti TPO خود این آنتی بادی غده را کم کار می کند پس نیازی به ید رادیو اکتیو نیست

 

غده تیروئید


غده ی تیروئید، غده ی پروانه ای شکل کوچکی است که در جلوی گردن قرا ر دارد. این غده علیرغم کوچکی اندازه اش، نقش بسیار عمده و حیاتی در سلامت کل بدن دارد. غده تیروئید مسوول تولید و ترشح هورمون هایی به نام های تیروکسین و تری یدوتیرونین است، که میزان سوخت و ساز بدن یا سرعت مصرف انرژی و سرعت رشد و بلوغ را تنظیم می کنند.
به طور کلی ترشح منظم این هورمون ها بسیاری از اعمال و ساختار بدن را از میزان ضربان قلب گرفته تا ساختار پوست ، تحت تأثیر قرار می دهد. به علاوه هورمون کلسیتونین که در سوخت وساز کلسیم و فسفر شرکت می کند، از این غده ترشح می شود. عملکرد طبیعی غده ی تیروئید به عوامل متعددی از جمله عملکرد صحیح هیپوتالاموس، غده هیپوفیز، دریافت کافی ید و تبدیل هورمون تیروکسین به تری یدو تیرونین بستگی دارد .
هنگامی که هر یک ا ز عوامل فوق به هر دلیلی، از تعادل خارج شوند، فرد، متبلا به پرکاری یا کم کاری تیروئید خواهد شد. اختلال در میزان تولید و ترشح هورمون های تیروئید از شایع ترین بیماری های مربوط به غده ی تیروئید است.
پرکاری تیروئید در بین زنان شایع تر از مردان (۴ به ۱) است و بیش تر در سنین ۴۰-۲۰ سالگی بروز می کند.
پرکاری تیروئید (هیپرتیروئیدیسم)
شایع ترین علت این عارضه (۸۵ درصد موارد) بیماری گریو است، که ناشی از تحریک بیش از حد غده ی تیروئید توسط سیستم ایمنی است. مصرف بیش از اندازه ی هورمون تیروئید یا داروهای حاوی هورمون تیروئید، فعالیت بیش از حد ندول های غده ی تیروئید و همچنین التهاب تیروئید که باعث ذخیره شدن و ترشح مقدار زیادی هورمون در خون می شود از سایر عوامل ابتلا به پرکاری تیروئید هستند.
پرکاری تیروئید در بین زنان شایع تر از مردان (۴ به ۱) است و بیش تر در سنین ۴۰-۲۰ سالگی بروز می کند. افزایش ترشح هورمون های تیروئید می تواند سطح متابولیک بدن را ۱۰۰-۶۰ برابر افزایش دهد. این امر باعث بروز دامنه ی وسیعی از علائم زیر می شود.
علایم پرکاری تیروئید
کاهش وزن سریع ( علی رغم افزایش اشتها و حتی مصرف زیاد غذا)، بی حوصلگی و تحریک پذیری شدید، کاهش تمرکز، ایجاد حالات و تنش های عصبی، اضطراب و نگرانی ، اختلال خواب، افزایش- ضربان قلب و تپش قلب به دنبال انجام کارهای معمول، افزایش فشار خون، تعریق بیش از حد، ضعف عضلانی، لرزش و تنشهای غیرارادی،( خصوصاً در دستان و انگشتان) مشکلات بینایی و بیرون زدگی غیر طبیعی کره ی چشم یا اگزوفتالمی، گواتر یا بزرگ شدن غده ی تیروئید، افزایش حساسیت و تحریک پذیری نسبت به گرما، تغییر حرکات طبیعی روده ی بزرگ،( اسهال و یبوست) و ریزش مو .
درمان
این بیمار به محض تشخیص، باید تحت درمان قرار گیرد. معمولاً از ید رادیواکتیو، داروهای ضد تیروئید و در برخی موارد ازروش های جراحی برای برداشتن بخشی از غده، استفاده می شود. در هر یک از این روش های درمانی، تغییر شیوه ی زندگی، تغییر و اصلاح رژیم غذایی و تطابق فعالیت می توانند نقش بسیار مهمی در جهت بهبودی بیمار داشته باشد.
رژیم غذایی در پرکاری تیروئید (هیپرتیروئیدیسم)
۱- از آنجا که میزان انرژی مورد نیاز در این شرایط ۶۰-۵۰ درصد درصد افزایش می یابد، بیماران باید از رژیم پرکالری (حدود ۴۰ کیلوکالری به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) استفاده نمایند. بهتر است بیماران تعداد وعده های غذایی را افزایش دهند و در مقابل، از حجم هر وعده مقداری کم کنند.
۲- دریافت پروتئین نیز باید بین ۷۵/۱ – ۱ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن افزایش یابد. گنجاندن تخم مرغ، گوشت قرمز، گوشت ماکیان و ترکیب غلات و حبوبات در رژیم غذایی برای تأمین نیاز پروتئینی توصیه می شود. در صورت تخلیه ی ذخایر پروتئینی بدن، استفاده از مکمل های پروتئینی به ویژه قبل و بعد از عمل جراحی زیر نظر متخصص تغذیه، می تواند مفید باشد.
۳- با توجه به افزایش نیاز به ویتامین ها، استفاده از مکمل ویتامین C، ویتامین B کمپلکس خصوصاً ویتامین های B1 ، B2 ، و B12 همراه رژیم غذایی بسیار مفید می باشد. به طور کلی استفاده از مولتی ویتامین و مولتی مینرال توصیه می شود. منابع غذایی ویتامین های فوق که باید در رژیم غذایی این بیماران گنجانده شوند عبارت اند از: انبه، مرکبات ، کیوی ، شیر و فرآورده های آن، سبزیجات سبز رنگ، جوانه ی حبوبات و ماهی .
به نظر می آید مقادیر زیاد ویتامین A باعث مهار عملکرد غده ی تیروئید و بهبود علایم بیماری گریو می شوند. مکمل ویتامین C نیز برای بهبود علایم و شرایط متابولیکی مفید است. لازم است بدانید دریافت غیرضروری ویتامین ها در بدن مانند دارو، اثر خواهند کرد و می توانند اثرات جانبی متعددی بر سلامت شما داشته باشند.
۴- از مصرف زیاد ید پرهیز شود. لازم به ذکر است از آن جا که بعضی از مکمل های ویتامینی و مواد معدنی، دارای مقادیری ید نیز هستند، مبتلایان به پرکاری تیروئید، باید از مصرف این قبیل مکمل ها و هرگونه مکمل ید پرهیز کنند. در ضمن از مصرف برخی غذاهای دریایی، علف ها و جلبک های دریایی هم که غنی از ید هستند، باید اجتناب نمایند.
۵- مصرف کلیه ی غذاها و نوشیدنی های تحریک کننده مانند شکلات، نوشیدنی های کافئین دار( مانند چای ، قهوه ، کولا) و همچنین کشیدن سیگار باید در این بیماران محدود شود.
۶- از گواتروژن های طبیعی استفاده شود. منظور از گواتروژن ها ترکیباتی هستند که باعث کاهش عملکرد غده ی تیروئید می شوند. بنابراین استفاده از آنها به هنگام پرکاری تیروئید موثر خواهد بود. منابع عمده ی گواتروژن ها عبارت اند از: سبزیجات خانواده ی کلم ،(از قبیل کلم ، گل کلم، کلم قمری، کلم بروکلی و بروکسل) اسفناج، شلغم ، گلابی ، هلو، همچنین بادام زمینی و سویا . جالب است بدانید ترکیبات گواتروژن به دنبال حرات از بین می روند.
نسبت به دریافت توام گواتروژن های طبیعی با داروهای ضد تیروئید باید کاملاً احتیاط نمود، زیرا این ترکیبات می توانند باعث افزایش عوارض جانبی داروها شوند. البته همان طور که اشاره شد پخت مواد غذایی فوق می تواند این اثرات را کاهش دهد. سایر سبزیجات مفید در هیپرتیروئیدیسم عبارت اند از: هویج ، کرفس، فلفل سبز، جعفری، تره آبی، زردآلو ، سیب ، زغال اخته، گریپ فورت و آناناس.
با توجه به این که سوخت و ساز کلسیم در مبتلایان به بیماری گریو تغییر می کند این افراد بیشتر در معرض پوکی استخوان (استئوپروز) قرار دارند. بنابراین مصرف مکمل کلسیم زیر نظر متخصص می تواند مفید باشد.
در شرایطی که فرد مشکل کلیوی یا قلبی خاصی نداشته باشد، مصرف روزانه ی ۴-۳ لیتر آب در روز توصیه می شود. در بعضی از بیماران مبتلا به اگزوفتالمی نیز شاید مجبور به محدود کردن مقدار مایعات و نمک دریافتی باشیم.

 |+| نوشته شده در  شنبه 12 تیر1389ساعت 3:44  توسط علی ف. نوجوان  | 
 
  بالا